Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Czy jest ci niedobrze”— Jak, proszę? Nie — odparł Pirx.— Myślałem… Czy przypuszczasz, że będziesz się umiał zachować rozsądnie” Bo to ci już uderzyło, niestety, do głowy.Zastanawiam się…Będę się zachowywał rozsądnie — rzekł Pirx najbardziej stanowczym ze swoich tonów.— Wątpię — rzekł Szef.— Posyłam cię bez entuzjazmu.Gdyby nie ta pierwsza lokata…— To przez kąpiel? — nagle teraz dopiero zrozumiał Pirx.Szef udał, że nie słyszy.Podał mu najpierw papiery, a potem rękę.— Start masz jutro o ósmej rano.Rzeczy weź jak najmniej.Zresztą byłeś tam już, więc wiesz.Tu jest bilet na samolot, a tu rezerwacja Transgalaktyku.Polecisz do Luny Głównej, stamtąd przerzucą cię dalej… — Mówił coś jeszcze.Życzył mu czegoś? Żegnał go? Pirx nie wiedział.Nie słyszał nic.Nie mógł słyszeć, bo był bardzo daleko, już na „tamtej stronie”.W uszach miał grzmoty startowe, w oczach — białe, martwe płomienie księżycowych skał, a w całej twarzy — niemal to samo osłupienie, które o tak zagadkowy koniec przyprawiło dwu Kanadyjczyków.Robiąc zwrot w tył, wpadł na wielki globus.Schody wziął w czterech susach, jakby naprawdę był już na Księżycu gdzie ciążenie maleje sześciokrotnie.Przed gmachem o mało nie wpadł pod auto, które zahamowało z wrzaskiem opon, że aż ludzie zaczęli stawać, ale nawet tego nie zauważył.Na szczęście Szef nie widział tych początków jego rozsądnego zachowania, bo wrócił do swoich papierów.W ciągu następnych dwudziestu czterech godzin zdarzyło się z Pirxem, dokoła Pirxa, Pirxowi, ze względu na Pirxa tyle, że chwilami tęsknił niemal za letnią, osoloną kąpielą, w której nie działo się absolutnie nic.Jak wiadomo, człowiekowi szkodzi zarówno niedobór, jak i nadmiar wrażeń.Ale Pirx nie formułował tego rodzaju wniosków.Wszystkie bowiem starania Szefa, aby Zadanie pomniejszyć, zredukować, a nawet zlekceważyć, zdały się, co tu owijać w bawełnę, na nic.Pirx wchodził do samolotu z takim wyrazem twarzy, że przystojna stewardessa odruchowo cofnęła się o krok — co było zupełnym nieporozumieniem, bo w ogóle jej nie widział.Szedł jakby na czele żelaznej kohorty, zasiadł w fotelu jak Wilhelm Zdobywca, był po trosze nim.Kosmicznym Zbawcą Ludzkości.Dobrodziejem Księżyca.Odkrywcą Strasznych Tajemnic, Poskromicielem Zmór Tamtej Strony, a wszystkim — dopiero w przyszłości, „in spe”, co nie pogarszało bynajmniej jego samopoczucia, wprost przeciwnie, wypełniało go życzliwością i pobłażliwością względem współpasażerów, którzy w ogóle pojęcia nie mieli, kto znajduje się wraz z nimi w brzuchu wielkiego odrzutowca! Patrzał na nich jak Einstein u schyłku życia na igrające w piasku niemowlęta.„Selene”, nowy pocisk Transgalaktyku, startowała z kosmodromu nubijskiego.Z serca Afryki.Pirx był kontent.Nie sądził wprawdzie, że gdzieś w tym miejscu będzie w przyszłości wmurowana tablica z odpowiednim napisem nie, tak daleko w marzeniach się nie posunął.Ale niewiele brakowało.Co prawda, w czarę spijanych rozkoszy jęła się z wolna wsączać gorycz.W samolocie mogli o nim nie wiedzieć.Ale na pokładzie rakiety? Okazało się, że będzie siedział na dole, w klasie turystycznej, wśród hałastry jakichś Francuzów, obwieszonych aparatami fotograficznymi , przekrzykujących się szalenie szybko w sposób całkowicie niezrozumiały.On — w tłumie hałaśliwych turystów?Nikt się nim nie zajmował.Nikt nie odziewał go w skafander, nie pompował w niego powietrza, nie pytał, jak się czuje; nie zawieszał mu na plecach butli — chwilowo pocieszał się tym, że to dla niepoznaki.Wnętrze klasy turystycznej wyglądało prawie jak kabina odrzutowca, tyle że fotele były większe, głębsze, a tabliczka, na której zapalały się rozmaite informujące napisy, tkwiła tuż przed twarzą.Napisy te zakazywały przeważnie różnych rzeczy: wstawania, poruszania się, palenia papierosów, daremnie usiłował Pirx przybieraniem bardziej fachowej postawy, zakładaniem nogi na nogę, lekceważeniem pasów bezpieczeństwa odróżnić się od tłumu profanów astronautyki.Już nie urocza stewardessa, ale pomocnik pilota kazał mu się przypiąć, i to była jedyna chwila, w której ktoś z załogi zwrócił na niego uwagę.Nareszcie jeden z Francuzów, raczej przez pomyłkę, poczęstował go owocową pastylką.Pirx wziął ją, dokumentnie zakleił sobie lepką słodyczą zęby i osiadłszy z rezygnacją w nadymanej głębi fotela, oddał się rozmyślaniom.Z wolna utwierdził się raz jeszcze w przekonaniu o przeraźliwym niebezpieczeństwie swej Misji, której nadciągającą grozę smakował bez pośpiechu, i tak zabierał się do jej próbowania jak nałogowy pijak, któremu dostała się w rękę mchem porosła butelka trunku z czasów wojen napoleońskich.Miejsce miał przy oknie.Postanowił, rozumie się, w ogóle je zignorować — tyle razy już to widział!Nie wytrzymał jednak.Kiedy „Selene” weszła na orbitę okołoziemską, z której miała dopiero ruszyć ku Księżycowi, przylepił się do szyby.Bo też fascynujący był ów moment, w którym podkreślona liniami dróg, kanałów, popstrzona osadami i miastami powierzchnia Ziemi oczyszczała się jak gdyby od wszelkich śladów ludzkiej obecności, a kiedy znikły ostatnie, pod statkiem leżała plamista, oblepiona kłaczkami chmur wypukłość planety, i wzrok, przechodząc z czerni oceanów na kontynenty, daremnie usiłował odnaleźć cokolwiek stworzonego przez człowieka [ Pobierz całość w formacie PDF ]